bugün çok daha iyi anladım sensizliğin benliğimden kopardığı onlarca parçanın yokluğunda kaybolduğunu...
özlüyorum..gerçek anlamda,bakışlarındaki donuk sıcaklığı hissetmeyi özlüyorum...
korkak bir çocuğun,sanki bir hata yapmışçasına bakan gözlerine sahiptin sen...bende korkuyorum evet..
bazen o bakışlardan sonsuza dek mahrum olmaktan,bazende sonsuza dek bakışlarında hapsolmaktan..
evet;bakışların karşısında sana daha bi bağlanmaktan korkuyorum..korkuyorum ama bi okadarda hasretim o bakışlara..
olmuyo sensiz...gün geçtikçe daha iyi anlıyorum..sensizliğin acısının daha bi farkına varıyorum..
izlerini bıraktığın en derinimden kazımaya çalışıyorum seni..her darbede daha çok işlendiğini yeni yeni anlıyorum..
seni özlemek,sana dokunabilmek kadar güzel..karşımda oturan yine sen olsan,kokunu doyasıya çeksem içime...
sensizlikte gözyaşlarım beni boğarken sen çıksan yine karşıma tutup çeksen hasretinin girdabından...sadece bir hayal..hayal olarak kalmamalı ama
ne yazıkki hayal...