|
bir umudum vardı; karanlık gecelerde parıldayan. hiç sönmeyecekti... yıllar geçti, düşünceler değişti. umudumun parıltısı azaldı. ama hala ordaydı, farkediyodum. ufacık da olsa ordaydı... tam sönmek üzereyken onu tanıdım. bana her baktığında ufacık kalan umut büyüdü... kocaman oldu. mutluydum, huzurluydum. gün geldi o gözler bana bakmamaya başladı, kalp beni sevmemeye... umudum hala parlıyordu. ilk günkü gibi... bir sabah uyandığımda o, umudumuda alıp gitmişti... söz vermişiti bana, asla bırakmayacaktı. haykırdım, ağladım, konuştum... oralı bile olmadı. düşündükçe üzüldüm, farketmedi... ve şimdi 'o'da benim için artık bir hiç. sonsuza kadar öyle olacak...
__________________
Kenara koyduğum hayaller birer birer ölürken ben, senin için yaşıyorum! | 
Normal
