[_k_u_r_b_a_n_]

Sensizliğin gitgide uzayan,gitgide sonu görünmez olan o boşluğunda adımlarımı atmaya devam ediyorum.Osonsuz karanlığa belki de hayatımda ilk defa karanlıktan korkmadan yürüyorum.Buna cahil cesareti diyebilirsin ama değil.Bunun nedeni yapacak hiçbir şey bulamamam.Uğraşacak bir hobi,oyalanacak bir konu bulamamam.Sensizliğin o uzayan boşluğunda yürürken kimseyi duymamam,duyamamam.O boşluğun sağ ve sol tarafında arada bir çeşitli kapılar görüyorum.Ama onlara yönelemiyorum.Belki bir korkağım,cesaretim yok.Yeniden bir şeylere başlamak ana zor geliyor.Kalbim kırılacak,üzüleceğim,yine yeni doğmuş bir kuş gibi ya da kanadı kırılmış bir kuş gibi kalacağım diye korkuyorum.Kimsesiz,ümitsiz,yardıma muhtaç kısacası yalnız...Yalnız kelimesi ne kadar ürkütücü,ne kadar tahammül edilemez bir kelime değil mi?Ama ben bu ürkütücü ve bir o kadar da tahammül edilemez kelimenin canlı bir örneğiyim.Aslında çevremde o kadar çok insan var ki...Ama o kalabalığın içinde yalnız,yapayalnız kalmak daha da kötü.Kimseyi görmemekiduymamak;görüp duysanda adapte olamamak.Ben işte sensizliğin de bunları yaşıyorum.Senin uzayan yokluğun ve gelmeyeceğinin ölüm gibi kesinliği beni kahrediyor.Senin benim yanımda olmaman beni korkulara itiyor,cesaretimi kırıyor.Sağımda ki ve solumda ki kapıları açıp içeri giremiyorum.İçeri bir girsem belki huzuru bulacağım,mutlu olacağım;ama bunları bulup ya seni hepten kaybedersem?Ben ne yaparım?O zaman hepten yalnız kalırım.Bir yandan da her ne kadar beni snesiz bıraksan da bir yanın hep benimle olacak,benimle kalacak.Benim tek tesellim belki de bu.O yanını benden hiç alamayacaksn.Çünkü senden kalan tek parçayı ömrümün sonuna kadar,hatta öldükten sonra bile yanımda taşıyacağım.Ama onu benden almak istersen hayır diyemeyeceğimi çok iyi biliyorsun ve bunu kullanırsın.Ben buna razı olacağım daima.Uyurkenikitap okurken,yanımda birileri varken,alışveriş yaparken kısacası bütün zamanımda aklımdasın.O kapıların yanından geçerken seni düşündüğüm için kapılara yaklaşamıyorum.Deniz kenarında otururken,müzik dinlerken,şarkı sözlerinin içinde sanki hep sen varsın,senin o etkileyici sesin ve bana bakışların...Ama artık düşünüyorum da o kapılardan birini açma vakti geldi.Sen ne dersin?Hadi gel onlardan birini seninle açalım.Belki bu sefer gerçekten mutlu olurum.Belki bu sefer seni hayatımdan kopmayan bir parça olarak yanımda götürürüm.Belki bu sefer sen olmasan da mutluluğun olduğunu görürüm.Belki üzülürüm ama en azından senisiz bir hayatın nasıl olacağını bu seferde öğrenirim.Belki bu sefer giderim.Seni snesiz yanıma larak giderim.Hiç değilse biraz mutlu olurum.Senin de evet dediğini duyuyorum.Biliyorsun ki seni hep seveceğim,hep yanında olacağım.Biliyorum ki beni hep seveceksin,hep yanımda olacaksın.Şimdi kapıya yöneliyorum.Bana şans dile...Sensiz bir hayata merhaba!!!